Polska to nasz rodzinny dom. Elementem tego domu jest teren Karkonoszy i Gór Izerskich. Jest to obszar działalności Zarządu Rejonowego Związku Żołnierzy Wojska Polskiego w Jeleniej Górze. Przez te górskie pasma przechodzi granica państwa. Tak jak na każdej granicy państwa tak i na tej granicy stoją słupy graniczne. Granicy chronią żołnierze polscy – kiedyś żołnierze Wojsk Ochrony Pogranicza a dziś Straży Granicznej. Jednak nie zawsze tak było. Historycznie granica państwa polskiego była tu od początku państwowości polskiej. Granicy tej strzegli wojowie Mieszka I i Bolesława Chrobrego. Byłą to granica tak jak dzisiaj z Czechami. W czeskiej nomenklaturze nazw często występuje nazwa Śląska jako POLSKO. Zamieszkiwali tu Słowianie z plemion Trzebowian, Bobrzan, Serbołużyczan, Milczan, Bierzuńczan. Słowiańskie plemiona graniczyły z zachodu z plemionami germańskimi. Granica słowiańsko – germańska była na rzece Białej zwanej z celtycka Elba (alba – od iałego). Dziś germanie rzekę ta nazywają Łabą. Najbliższy garnizon obronny okolic dzisiejszej Jeleniej Góry był w Starej Kamienicy. Taki stan był w okresie początków państwowości polskiej. Wcześniej przez Europę a także po terenie dzisiejszej Polski odbywała się tzw. wędrówka ludów. Przechodzili tędy Celtowie, Wandalowie, Scytowie, Wenedowie, Goci. Ważnym elementem obronnym naszych terytoriów były góry, Sudety i Karpaty. Stanowiły zaporę dla imperium rzymskiego. W 167 roku naszej ery wojska cezara Marka Aureliusza stacjonujące w forcie Vindobono (dzisiejszy Wiedeń) stwierdziły, że tereny za górami są nieprzydatne dla rzymskiego imperium. Choć czasami pojawiały się tu oddziały rzymian. Odstraszaniu najeźdźców służyła również legenda Karkonosza – Ducha Gór, który przypominał diabła z jelenimi rogami. Zresztą germanie nazywali go Rybecal (nazwę piszę fonetycznie) – a w pierwszym okresie zwali go Refycul, co czytając od tyłu daje Lucyfer. W 476 roku upadło Cesarstwo Zachodniorzymskie. Germański najemnik Odoaker obalił cezara Romulusa Augustulusa i został przez wojsko obwołany królem. Został pierwszym „barbarzyńskim” władcą Italii. Po przegranych bitwach z Frankami Germanie zaczęli szukać nowej przestrzeni życiowej na wschodzie – napadają na plemiona słowiańskie mieszkające nad Elbą. Już w 799 roku przesiedlają swoje plemiona Sasów i Fryzów na dzisiejsze tereny Saksonii, które zajęli siłą, podstępem i skrytobójstwem. To wtedy zrodziła się koncepcja polityki Drang nach Osten. Polscy królowie w zdecydowany sposób przeciwstawili się tej polityce zawierając układy polityczno – obronne z Czechami. Uciekające (z okolic Zörbig w dzisiejszej Saksonii Anhalt) słowiańskie plemiona Bieżuńczan (Biełżuczan) z nad Elby osiedliły się w okolicach Świeradowa. Przywiozły ze sobą zabranego z okolic Budziszyna bożka, złotego lwa zwanego przez nich Lwińcem (Flinsem). Bożek został schowany w Górach Izerskich, jak sądzi się na górze Wyrwak lub Tłoczyna i do dziś jest poszukiwany przez amatorów skarbów. Państwo polskie skutecznie broniło tych terenów do czasu rozbicia dzielnicowego. W Górach Izerskich i Karkonoszach była spokojna granica Polski z Czechami. Na tej granicy tak jak dziś stały słupy graniczne. Było tak do roku 1392 kiedy to prawem Fidei comittare władzę nad Śląskiem przejmują Czesi. Prawo to oddawało Czechom zarząd Śląska z ograniczonym prawem własności. Wtedy to z tej granicy zniknęły polskie słupy graniczne aż na 553 lata. Wróciły tu dopiero w maju 1945 roku. Przez te lata teren dawnej granicy przechodził burzliwe dzieje. Przetaczały się po tej niej różne armie: francuskie, szwedzkie, pruskie, rosyjskie. W 1526 roku czeski król Ludwik Jagiellończyk ginie w bitwie pod Mohaczem. Na mocy układu o przeżycie z 1515 roku Czechy a wraz z nimi i Śląsk przechodzi pod panowanie austriackich Habsburgów. W 1742 roku w wyniku wojny Prusy zajmują teren Śląska i włączają go do swojego państwa. Stan taki trwał do maja 1945 roku kiedy to hitlerowskie Niemcy przegrały wojnę i Śląsk powrócił do Polski. Ponownie po 553 latach przerwy na starej polsko – czeskiej granicy stanęły polskie słupy graniczne, a przy nich polscy żołnierze Wojsk Ochrony Pogranicza. Do ochrony tej granicy w pierwszym okresie stanęły dywizje piechoty 2 Armii Wojska Polskiego. 7, 8 i 10 Dywizje Piechoty ochraniały granicę nad Odrą, Nysą Łużycką i w Sudetach. Całość prac związanych z przegrupowaniem i obsadzeniem granicy państwowej przewidziano na 10 czerwca 1945 roku. Dzień ten stał się świętem utworzonych później Wojsk Ochrony Pogranicza. Już w 1948 roku na bazie Łużyckiego Oddziału WOP nr 1 w Lubaniu powstała 6 Brygada Ochrony Pogranicza. Sztab stacjonował w Lubaniu a dowództwo w Kliczkowie. Dowódcą został ppłk Eugeniusz Buchwałow. Etat przewidywał: 5 batalionów, 1954 wojskowych i 12 pracowników cywilnych. Samodzielne bataliony ochrony pogranicza stacjonowały w Szklarskiej Porębie, Leśnej, Bogatyni, Zgorzelcu i Tuplicach. 6 Brygada WOP w 1950 roku została rozformowana. Na jej bazie powstała 8 Brygada WOP. Sztab brygady stacjonował także w Lubaniu. Bataliony WOP stacjonowały w Szklarskiej Porębie, Leśnej, Bogatyni, Lubaniu Śląskim i Zgorzelcu. W 1976 roku, w związku z przejściem na dwuszczeblowy system dowodzenia, zostały rozformowane bataliony WOP w Leśnej, Bogatyni i Zgorzelcu. W miejsce batalionów zostały utworzone placówki zwiadu i kompanie odwodowe do wzmocnienia strażnic. W kwietniu 1958 roku brygada została przemianowana na 8 Łużycką Brygadę WOP. Dowództwo 8 Łużyckiej Brygady WOP miało siedzibę w Lubaniu Śląskim. Dowódcy brygady: płk Ryszard Bartoszewicz, ppłk Roman Wasilkowski, płk Henryk Chmielak, płk Józef Galicki. Bataliony WOP były w Szklarskiej Porębie, Bogatyni, Lubaniu Śląskim i Zgorzelcu. W 1959 roku został rozformowany batalion WOP w Lubaniu, a Graniczny Punkt Kontrolny Węgliniec przeniesiony do Bielawy Dolnej. Brygada została rozformowana 15 maja 1991 roku. Na jej bazie powstał Łużycki Oddział Straży Granicznej. Obecnie zadania ochrony granicy państwa w południowo-zachodniej części Rzeczypospolitej Polskiej na terenie województwa dolnośląskiego, na granicy z Republiką Czeską (blisko 370 km) realizuje Sudecki Oddział Straży Granicznej im. Ziemi Kłodzkiej w Kłodzku. Od strony zachodniej Sudecki Oddział Straży Granicznej w Kłodzku graniczy z Nadodrzańskim Oddziałem Straży Granicznej w Krośnie Odrzańskim, natomiast od strony wschodniej ze Śląskim Oddziałem Straży Granicznej w Raciborzu. Placówki Sudeckiego Oddziału SG obejmują swym terytorialnym zasięgiem województwo dolnośląskie, z wyłączeniem powiatów bolesławieckiego i zgorzeleckiego. Przystąpienie Polski do NATO w roku 1999, a następnie wstąpienie Polski do Unii Europejskiej, wymusiło na SG dostosowanie struktur do wymogów unijnych. Znoszono kolejne placówki Straży Granicznej (dawne strażnice i graniczne placówki kontrole). Przełomowym momentem dla funkcjonowania SG było przystąpienie Polski do państw zrzeszonych w Układzie z Schengen, w nocy z 21 na 22 grudnia 2007 roku, kiedy to została zniesiona kontrola graniczna między Polską a państwami członkowskimi układu. Spowodowało to przesunięcie ciężaru prowadzenia działań w głąb terytorium kraju oraz zmianę taktyki działania Sudeckiego Oddziału Straży Granicznej.

W 2015 roku przypada 70 rocznica (a także 623 rocznica) powrotu polskich słupów granicznych w Sudety. Koło nr 7 Związku Żołnierzy Wojska Polskiego w Szklarskiej Porębie oraz Zarząd Rejonowy ZŻWP w Jeleniej Górze oraz Miasto Szklarska Poręba pragną z okazji tej rocznicy oddać hołd żołnierzom chroniącym granicę państwa i uczcić tą rocznicę w sposób szczególny. Mamy bogaty program obchodów obchodów tej rocznicy. Inicjatywa uczczenia tych, którzy objęli służbę graniczną a następnie profesjonalnie ją kontynuowali spotkała się z wielkim uznaniem i zainteresowaniem wielu ludzi i środowisk.

Komitet Organizacyjny Obchodów 70.Rocznicy Objęcia Ochroną Granicy
w Karkonoszach i Górach Izerskich